:: دوره 4، شماره 12 - ( بهار 1387 ) ::
جلد 4 شماره 12 صفحات 66-37 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی و نقد دیدگاه سنت‌گرایان درباره وحدت ادیان
رضا اکبریان1، علیرضا جلالی2
1- دانشگاه تربیت مدرس
2- دانشگاه صنعتی شاهرود
چکیده:   (1270 مشاهده)
سابقه تاریخی سنت‌گرایی به‌عنوان یک جریان فکری که به‌دست اندیشمندانی چون رنه‌گنون، کوماراسوامی و شوان، هویت مستقلی یافت، به کمتر از یک قرن برمی‌گردد. مهم‌ترین اعتقاد سنت‌گرایان، عقیده به حکمت جاودانه‌ای است که لبّ تمام ادیان است و هر سنتی، تجلی خاصی از آن می‌باشد. آنها به وحدت متعالی ادیان نیز باور داشته، می‌گویند: ادیانی که منشأ الاهی دارند، در راستای رستگار کردن بشر در عرض همدیگرند. آنها بین ظاهر و باطن دین، تفکیک قایل می‌شوند و گوهر و باطن ادیان را واحد می‌دانند. این مقاله پس از تبیین تئوری سنت‌گرایان،‌ درصدد است چالش‌هایی را که این تئوری با آن روبروست، آشکار سازد. عدم ارایه ضابطه‌ای دقیق برای شناخت اصالت یک سنت، ابهام در همسانی بُعد درونی ادیان و چگونگی رابطه بین بعد ظاهری و باطنی یک دین، ازجمله این چالش‌ها هستند. عرفان نظری نیز تئوری وحدت متعالی ادیان را برنمی‌تابد و در بینش عرفای اسلام، ادیان در عرض هم نیستند؛ بلکه دین اسلام، کامل‌ترین تجلی الاهی برای بشریت است.
 
واژه‌های کلیدی: سنت‌گرایان، وحدت متعالی ادیان، ازوتریسم، اگزوتریسم، عرفان نظری.
متن کامل [PDF 350 kb]   (214 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1399/2/6 | پذیرش: 1399/2/6 | انتشار: 1399/2/6 | انتشار الکترونیک: 1399/2/6


XML     Print



بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.
دوره 4، شماره 12 - ( بهار 1387 ) برگشت به فهرست نسخه ها