fa بازخوانی برداشت ملاصدرا از زبان قرآن در اسما و صفات الاهی تخصصي Special پژوهشي Research <strong><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;">در این مقاله، یکی از مبانی مهم صدرالمتألهین در فهم قرآن را که در مواجهه با مشکلات زبانی و الفاظ بشری موجود در قرآن درباره سخن از خدا&nbsp; و صفات او رخ می‌نماید، بررسی می‌کنیم. راه‌حل صدرا در این باب، حکمی بدیع و قابل توجه است. شناخت این زبان با شناخت عوالم نزولی و صعودی در هم تنیده و به آن وابسته است. اگرچه درک الفاظ تشبیهی در عالم محسوس ـ که نازل‌ترین عوالم است ـ با عوارض حسی و معتاد آمیخته است، حقیقت این الفاظ ـ که امری مشککّ هستند ـ در هر یک از عوالم مافوق دارای خلوص و صفای بیشتری هستند تا می‌رسد به عالم حق متعال که در نهایتِ شدت و عاری از هرگونه زوائد است. در فهم زبان قرآن درباره سخن از صفات حق‌تعالی باید به اصل و روح معنا و عاری از هر گونه زواید معتاد جسمانی دست یافت. یکی از طرق فهم این زبان که در باطن و نهاد خود با زبانِ اشتراک معنوی پیوند دارد، تطبیق آن با عالم انسانی می‌باشد که مثال و نمونه‌ای از عالم الاهی است.</span></span></strong><br> &nbsp; ملاصدرا, زبان قرآن, صفات تشبیهی, انتسابات بشری, روح معنا, انسان. 177 205 http://andishe.maaref.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-259-1&slc_lang=fa&sid=1 ناصر محمدی 10031947532846001561 10031947532846001561 Yes دانشگاه پیام نور تهران